Historia Mahjonga

Istnieje wiele teorii i legend na temat pochodzenia mahjonga. Według jednej z nich, gra pochodzi z połowy pierwszego tysiąclecia przed naszą erą. Podobno jej wielkim miłośnikiem był Konfucjusz. Niektórzy twierdzili nawet, że filozof ten sam stworzył tę grę. Większość z teorii dających mahjongowi starożytne pochodzenie i wiążących go z wielkimi postaciami sprzed wieków powstała jednak, aby podsycać zainteresowanie grą, kiedy po raz pierwszy trafiła na rynki świata zachodniego w 1920 roku.

Najbardziej prawdopodobnym czasem powstania mahjonga jest połowa XIX wieku. Najstarsze znane zestawy do gry pochodzą z jego lat 70-tych, a pierwsze, znane odnotowanie gry w piśmie pochodzi z ostatniego dziesięciolecia XIX wieku.

Według wersji uznanej za najbardziej prawdopodobną, twórcą gry był chińczyk Chen Yumen pochodzący z miejscowości Ningbo, znany z umiejętności gry w karty, połączył on swoje ulubione cechy popularnych wówczas gier karcianych. Zamienił karty na kamienie, kształtem podobne do domina. Tak stworzył mahjonga – nową ekscytującą grę.

Rodacy Chen Yu-mena polubili nowy wynalazek. Gdy w roku 1912 imperium przekształcono w republikę, nowa forma rozrywki dawała Chińczykom zapomnienie w burzliwych czasach. W dalszej historii państwa, pełnej powstań, rewolucji i katastrof mahjong dalej pozostawał ważnym elementem w życiu Chin. Traktowany podobnie jak kuchnia – w każdym regionie miał swoje specjalne elementy i mniej, lub bardziej różniące się między sobą odmiany.

W świecie zachodnim mahjong pojawił się w latach 20-tych XX wieku. Amerykanin J.P. Babcock jako pierwszy rozpowszechnił tę grę poza Azją. Przenosząc ją

na amerykański grunt zmodyfikował zasady poznane w Szanghaju i uproszczona wersja gry trafiła na rynek zachodni. Mahjong okazał się ogromnym komercyjnym sukcesem. Konkurenci Babcocka również udali się do Chin, co zaowocowało rozpowszechnieniem w Ameryce i Europie oryginalnych odmian gry.

W podobnym czasie mahjong zawitał do Japonii. Obecnie, właśnie tam znajdują się najważniejsze w świecie ośrodki mahjonga. Także w Japonii rozgrywane są mistrzostwa świata w tej grze. Mahjong pojawił się w kraju kwitnącej wiśni za sprawą pewnego żołnierza, który po odbyciu służby w Chinach i po powrocie do kraju założył w 1924 roku szkołę mahjonga – klub Nan-nan w Tokio. Mahjong szybko rozpowszechnił się w całej Japonii i stał się niezwykle popularny, jako zwykła zabawa, jak i gra hazardowa. Jeszcze w tym samym, 1924 roku odbyły się pierwsze krajowe zawody. Z powodu różnic między zasadami, które upowszechniły się w różnych częściach kraju, zawody te nie były pełnym sukcesem.
Graczom trudno było osiągnąć porozumienie prze stołach. To doświadczenie doprowadziło do powstania Japońskiej Ligi Mahjonga, która stworzyła jednolite zasady dla całego kraju.

Podczas wojny z Chinami, rozpoczętej w 1931, mahjong był zakazany w Japonii. Jednak obywatele nie chcieli rezygnować z popularnej rozrywki i prawo okazało się martwe. Po zniesieniu zakazu kluby dla graczy stały się wszechobecne – obecnie jest ich ponad 20 tysięcy. Studenci do późnych godzin nocnych spędzali czas łącząc kamienie w układy w kłębach dymu papierosowego, a ludzie biznesu zapraszali partnerów handlowych na wspólną partię.

Chiny także przeszły epizod zakazu gry w mahjonga. Rewolucja Kulturalna, rozpoczęta w 1966 roku doprowadziła do zdelegalizowania gry, którą przywrócono

do łask dopiero w 1998 roku. Mahjonga zakazano, ponieważ uznano grę jako element starych tradycji i obyczajów, które miały odejść w niepamięć. Urzędnicy postrzegali go także jako stratę czasu oraz jako grę hazardową i źródło zepsucia. Po zniesieniu zakazu, mahjong powrócił na swoje miejsce wśród ulubionych rozrywek w Chinach. Pojawiły się jego liczne odmiany. Aby umożliwić grę osobom z różnych regionów kraju, z inicjatywy Ministerstwa Sportu powstały „Oficjalne Zasady Chińskiego Mahjonga”, które stały się też jednymi z najpopularniejszych na świecie.